Stone Summer House

Stone Summer House

Θάνος, Λήμνος / 2016 – 2022

Συνάντηση, σιωπή, συνέχιση, μεταμόρφωση

Συνάντηση, σιωπή, συνέχιση, μεταμόρφωση

Η κατοικία βρίσκεται στον οικισμό Θάνος, μόλις 3,5 χλμ. από τη Μύρινα της Λήμνου. Το νησί αποτελεί μέρος του νησιωτικού συμπλέγματος της περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Το Θάνος έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός οικισμός, γεγονός που επιβάλλει αυστηρούς κανόνες δόμησης και μορφολογικούς περιορισμούς για κάθε νέα κατασκευή. Ενδεικτικά: είναι υποχρεωτική η στέγη τεσσάρων κλίσεων με κεραμίδια και τα ανοίγματα (πόρτες και παράθυρα) δεν επιτρέπεται να υπερβαίνουν το πλάτος των 1,20 μ., με αναλογία 1:2.

Η πρόκληση σε αυτό το έργο ήταν να αποδεχτεί κανείς αυτούς τους περιορισμούς, εντοπίζοντας τα σημεία όπου η αρχιτεκτονική μπορεί να ανοίξει ρωγμές δημιουργίας και να προτείνει έναν διαφορετικό οργανωτικό λόγο – σχεδόν ανατρεπτικό – μέσα στο συμβατικό κέλυφος μιας νέας κατοικίας. Το σπίτι τοποθετείται στο τέλος ενός μικρού δρόμου και η είσοδός του γίνεται μέσω ενός υβριδικού πολυχώρου: χώρος στάθμευσης όταν είναι κλειστό, χώρος υποδοχής ή και καθιστικό όταν είναι ανοιχτό.

Η κάτοψη είναι ανοιχτή και διαφανής, με ευθυγραμμισμένες οπτικές και λειτουργικές διαδρομές που καθοδηγούν την περιήγηση και τη σύνδεση μεταξύ των διαφορετικών χώρων. Καθώς οι μεγάλες γυάλινες επιφάνειες δεν επιτρέπονται εξωτερικά, αξιοποιούνται στο εσωτερικό, προσφέροντας συνέχεια στον χώρο, οπτικά περάσματα και φως – όπως συμβαίνει στο carport/χόλ και στη γυάλινη γέφυρα του παταριού στο καθιστικό.

Η κατασκευή βασίζεται σε φέροντα οργανισμό από οπλισμένο σκυρόδεμα, ενώ το κέλυφος αποτελείται από παχιά λιθοδομή, σε συνέχεια της τοπικής αρχιτεκτονικής παράδοσης. Τα υλικά είναι φυσικά και χρησιμοποιούνται στην ανεπεξέργαστη μορφή τους, επιδιώκοντας αυθεντικότητα στη διαδικασία και ελαχιστοποίηση της ανάγκης συντήρησης. Οποιοσδήποτε διακοσμητικός ή επιφανειακός στολισμός έχει αποκλειστεί, ώστε να αφήνεται ο λόγος στην ίδια την κατασκευή, στα υλικά και στους χώρους.

Η κατοικία διατηρεί μια εσωστρεφή, σχεδόν “οχυρωματική” στάση, αποστασιοποιημένη από την πρόθεση εντυπωσιασμού, αλλά απόλυτα δεμένη με το περιβάλλον στο οποίο ανήκει. Το ισόγειο περιλαμβάνει τον υβριδικό χώρο εισόδου, το καθιστικό, την κουζίνα-τραπεζαρία και ένα λουτρό. Ο όροφος περιλαμβάνει δύο υπνοδωμάτια, ένα δεύτερο λουτρό και άνετους αποθηκευτικούς χώρους, οι οποίοι κρύβονται πίσω από έναν σκουρόχρωμο τοίχο-φόντο (τέμπλο) που διαχωρίζει καθαρά τις ιδιωτικές ζώνες από τον ημι-διάφανο χώρο του παταριού.

Το υπόγειο καλύπτει το μισό αποτύπωμα του σπιτιού και φιλοξενεί τις τεχνικές εγκαταστάσεις και τον εξοπλισμό για τη θέρμανση δαπέδου.

Η λειτουργικότητα και η κυκλοφορία των χώρων επεκτείνονται όσο χρειάζεται και στη συνέχεια υποχωρούν, για αισθητικούς και οπτικούς λόγους. Ψηλά, στενά ανοίγματα λειτουργούν ως ‘στήλες φωτός’ και καδράρουν τη θέα προς το χωριό και τη θάλασσα. Το φως εισέρχεται άφθονο στον διπλού ύψους χώρο του καθιστικού, δημιουργώντας την αίσθηση ημιυπαίθριας κατοίκησης.

Ένα άνοιγμα στην οροφή, που παραπέμπει συμβολικά σε φεγγίτη, διαπερνά τη στέγη και προετοιμάζει την πιθανή μελλοντική προσθήκη rooftop garden, εφόσον αλλάξει η νομοθεσία.

Ο λιτός και αυστηρός λίθινος όγκος, που μοιάζει να αιωρείται ελαφρώς πάνω από τη βάση του από μπετόν, προκαλεί αρχικά την αίσθηση ενός γνώριμου, σχεδόν κοινότοπου κτίσματος. Όμως σιγά-σιγά προκαλεί την αντίληψή σου, μετατοπίζει την αίσθηση του οικείου και οδηγεί σε μια αφαιρετική εμπειρία — όπως στα έργα του Warhol ή στα “έτοιμα” του Duchamp, όπου η πραγματικότητα και η αφαίρεση συνυπάρχουν.

Η αντίληψη είναι μητέρα.
Η αντίληψη, μέσα στην υποτιθέμενη σταθερότητά της, είναι ρευστή, ευάλωτη στην αλλαγή, την εξέλιξη και τη μεταμόρφωση.